160احكام شريعت خود را ولكن مشركين را از دخول حرم و حجّ نمودن و طواف كردن مانع نشدند.

چون رسم زمان جاهليّت در طواف همان بود كه شنيدى، زنى از عرب كه خيلى جميله ¹ بود وارد شد به مكّه براى طواف، و لباس خواست، از براى او ممكن نشد، نه به طريق عاريه و نه كرايه، و يك لباس هم بيش نداشت، لهذا لابدّ ² شده، خواست كه با لباس خود طواف كند مانع شدند، گفتند : اگر با لباس خود طواف كنى، حكماً بايد لباست را در مكّه تصدّق ³ كرده عريان بروى. پس، لاعلاج مانده، عريان شد، همينكه خواست طواف كند مردم جمع شدند به تماشاى او؛ يك دست پيش خود و دست ديگر به پس خود گذاشته طواف كرد، اين كيفيّت را حُجّاج، حين مراجعت در مدينه، به عرض رسول‌خدا صلى الله عليه و آله رسانيدند، حضرت از اين عمل مشركين طبعش خيلى مشمئزّ ⁴ شد، و غيرتش قبول نكرد كه در حرم خدا چنين رسوايى و افتضاح شود [ لذا] در روز اوّل ذى الحجّه [ سال] نهم هجرت [ كه] سورۀ برائت نازل شد، پس، اين آيات را به ابى‌بكر، بعد به امير عليه السلام داده، روانۀ مكّه نمود كه در موسم حجّ در منى در مجمع خلق اين آيه را به آواز بلند بخواند؛ پس خلّاق عالم به [ وسيله] همين آيات نهى فرمود مشركين را از داخل شدن به مسجدالحرام ⁵.

فضيحت ⁶ : مروى است كه بعد از رسول‌اللّٰه صلى الله عليه و آله ، زنى در مسجدالحرام طواف مى‌كرد، و عقب او مردى طواف مى‌كرد،پس زن بازوى خود را از زير لباس بيرون كرد، همان مرد سبقت نموده دست خود را به بازوى آن زن گذاشت، پس خلّاق احديّت بچسبانيد دست آن مرد را به بازوى آن زن، تا اينكه طواف را قطع كردند، مخلوقات ازدحام كرده از حال ايشان مطّلع شدند و امير مكّه را خبردار نمودند، پس امير آمده،