146كسى ¹.

فِى الحديث : [ حضرت] صادق عليه السلام فرموده كه : چون خدا عهود از بندگان خود گرفت، امر فرمود به حجرالاسود تا آن را فرو برد، پس از اين جهت [ است كه] در نزد آن مى‌گويند : أمٰانَتٖي ادَّيْتُهٰا وَ مٖيثٰاقٖي تَعٰاهَدٰتُهُ ²، (يعنى : امانت خود را ادا كردم و پيمان خود را نگاه داشتم)، تا حجرالاسود به اين [ اقرار] شهادت دهد، و اينكه حجرالاسود در يمين عرش واقع شده، در فصل اركان كعبه ذكر خواهد شد ان‌شاءاللّٰه تعالىٰ.

به سند معتبر [ از امام صادق عليه السلام ] منقول است كه : حجرالاسود از شير سفيدتر و از آفتاب نورانى‌تر بود، چون مشركان بر او دست مى‌ماليدند، از نجاست ايشان سياه شد ³. ابراهيم حقى در معرفت‌نامه خود نوشته كه : حجرالاسود از اوّل ياقوت احمر بود، و در طوفان نوح عليه السلام به امر الٰهى حجرالاسود گشت؛ انتهى.

و حجرالاسود از زمان آدم عليه السلام در همان ركن باقى بود تا زمان ابراهيم عليه السلام ؛ همينكه ابراهيم عليه السلام اساس كعبه را گذاشت چون به موقع ⁴ حجرالاسود رسيد، هر سنگ كه برداشته به همان موضع مى‌نهاد مى‌افتاد و قرار نمى‌گرفت، پس ناگاه از ابوقبيس آواز آمد كه : يا ابراهيم، تو را نزد من وديعه‌اى ⁵ هست، بستان. پس ابوقبيس متحرّك شده شكافته شد، و حجرالاسود را بيرون انداخت، ابراهيم عليه السلام آمده آن سنگ را برگرفت ⁶، [ و سنگ] بر وفق آن موضع بوده، نه زياده و نه كم، [ و بر] نورانيّت خود باقى بود، و رنگش در زمان جاهليّت بجهت ملامسۀ كَفَره ⁷ و زنان حائض سياه شد ⁸.

در كرامات حجرالاسود نوشته‌اند كه : در آب فرو نمى‌رود، و به آتش گرم