122رحمت فرستاد و برفت و تمام راه در اين فكر بود. چون از شهر بيرون رفت، بازى را پىِ درّاجى ¹ انداخت، باز از نظر غايب شد و بعد از ساعتى برگشت، ماهى كوچكى در منقار داشت، مأمون تعجّب كرده آن روز شكار را ترك كرد و به جانب شهر برگشت، آن ماهى را در دست گرفته متفكّر بود، چون به همان مكان رسيد باز اطفال متفرّق شدند و امام عليه السلام به جاى خود ماند، مأمون نزد او آمده پرسيد كه : بگو كه در دست من چيست ؟ آن حضرت عليه السلام به الهام ربّانى فرمود كه : خدا را ميان آسمان و زمين دريايى مى‌باشد ²، و ماهيان كوچك از آن دريا بيرون مى‌آيند، و بازهاى پادشاهان او را صيد مى‌كنند، و ايشان سلالۀ نبوّت را با آن امتحان مى‌كنند. چون مأمون اين كلام را شنيد نگاه طولانى از روى تعجّب به آن حضرت كرد، گفت : حقّا كه تو پسر امام رضايى. و به ديدن او خوش‌وقت شده او را به خانه برده در احترام و اكرامِ ³ او افزود ⁴.

تا آنكه باز ديگ حسد عبّاسيان جوش زده اجتماع كردند، و همه به يك زبان درآمده به مأمون گفتند : تو را به خدا قسم مى‌دهيم كه به طريقى كه آباء عظام تو با آل على عليه السلام سلوك كرده‌اند رفتار نمايى، و پيراهن عزّت و دولت كه خدا به تو پوشانيده، در بَرِ ديگران نپسندى، نمى‌دانى كه از ولىّ عهد كردن تو، پدر اين پسر را، عبّاسيان چه حال داشتند، تا اينكه خدا اين طايفه را از آن غم خلاص نمود ! زنهار ! به تازگى غم ما را ميفزا و پسر رضا را به حال خود بگذار. مأمون گفت : آنچه پدران من با آل على عليه السلام كردند، و قصد ايشان قطع رحم بود، اگر انصاف داشتند مى‌دانستند كه آل على عليه السلام به اين امر اولٰى ⁵ و انسَبند، و آنچه من به امام رضا عليه السلام كردم، به خدا قسم پشيمان نيستم، او را