117حَجّي وَ عُمرَتي اللّٰهُمَّ إنّي اريدُ الَّتمَتُّعَ بِالْعُمرَةِ إلَى الحَجِّ عَلىٰ كِتابِكَ وَ سُنَّةِ نَبِيِّكَ صلى الله عليه و آله فَإن عَرَضَ لي شَيءٌ يَحبِسُني فَحَلِّني حَيثُ حَبَسَتْني بِقَدَرِكَ الَّذي قَدَّرتَ عَلَيَّ اللّٰهُمَّ إن لَم تَكُن حَجَّةٌ فَعُمرَةٌ أحرَمَ لَكَ شَعري وَ بَشَري وَ لَحمي وَ دَمي وَ عِظامي وَ مُخّي وَ عَصَبي مِنَ النِّسآءِ وَ الثِّيابِ وَ الطّيبِ وَ ابتَغي بِذٰلِكَ وَجْهَكَ وَ الدّارَ الآخِرَةَ» ¹.

همينكه شخص غسل كرده مشغول احرام بستن شد، بايد اين ملاحظه را بكند كه دست از همۀ لذايذ دنيا شسته و خود را از ارجاس ² و نجاسات ظاهريّه و باطنيّه پاك و منزّه مى‌نمايد، و عمامۀ خواجگى و بزرگى از سر بنهد، و لباس تكبّر و خودپسندى از بدن بركند، و ازار و رداى درويشى به خود پيچيده، به فكر پوشيدن كفن افتد، و ياد آورد زمانى را كه او را به كفن خواهند پيچيد، و با آن جامه به حضور پروردگار خواهند برد، و با اين انتقالات، على الدّوام ³ در فكر و صدد آن باشد كه خلعت و سربالۀ ⁴ انوار الٰهى را پوشيده، و به واسطۀ آن خود را از گيردار عذاب سرمدى ⁵ نجات دهد؛ چنان عذابى كه خلاصى نمى‌شود از آن مگر به پوشيدن اين خلعت كه لباس مغفرت و نجات است.

و مادامى كه در احرام مى‌باشد، حرام است بر او چند چيز (خواه آن مُحرِم ⁶ مرد باشد يا زن) :

اوّل صيد كردن، هرچند كه خود مباشر ⁷ نشود، بلكه سبب شود [ مثلاً] اشاره نمايد، يا آنكه بنويسد و بفهماند او را؛ پس جميع اقسام دلالت بر صيد حرام است.

دوّم جماع نمودن، مطلقاً.

سيّم عقد نكاح؛ بر وجه دوام يا انقطاع ⁸.