105گفت : «فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ ¹، گفتم : روزۀ واجبى كه نيست، افطار عيب ندارد، گفت : «وَ أَنْ تَصُومُوا خَيْرٌ لَكُمْ» ²، گفتم : مثل ساير مردم چرا تكلّم نمى‌كنى ؟ گفت : «مٰا يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلاّٰ لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ» ³، گفتم : از كدام قبيله‌اى و از كدام طايفه هستى ؟ گفت : «وَ لاٰ تَقْفُ مٰا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤٰادَ كُلُّ أُولٰئِكَ كٰانَ عَنْهُ مَسْؤُلاً» ⁴، گفتم : خطا كردم، من را حلال كن گفت : «لاٰ تَثْرِيبَ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ يَغْفِرُ اللّٰهُ لَكُمْ » ⁵، پس ديدم به آرامى مى‌رود، گفتم : شتاب كن در رفتن ! گفت : «لاٰ يُكَلِّفُ اللّٰهُ نَفْساً إِلاّٰ وُسْعَهٰا» ⁶، گفتم : مى‌خواهى تو را به شتر خود سوار كنم [ و] به آن قافله رسانم ؟ گفت : «وَ مٰا تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ يَعْلَمْهُ اللّٰهُ ⁷، گفتم : بيا رديف من باش، گفت : «لَوْ كٰانَ فِيهِمٰا آلِهَةٌ إِلاَّ اللّٰهُ لَفَسَدَتٰا» ⁸، پس، از شتر پايين آمده، شتر را خوابانيده [ او را ] تكليف كردم به سوار شدن، گفت : «قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصٰارِهِمْ» ⁹، پس چشم خود را پوشيدم، خواست سوار شود شتر نفرت كرده لباس او را به دهنش خاييد، گفت :

«مٰا أَصٰابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِمٰا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ» ¹⁰، گفتم : صبر كن تا شتر را ببندم، گفت :

«فَفَهَّمْنٰاهٰا سُلَيْمٰانَ» ¹¹، پس شتر را بستم براى او؛ سوار شده گفت : «سُبْحٰانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنٰا هٰذٰا وَ مٰا كُنّٰا لَهُ مُقْرِنِينَ » ¹²، پس از زمام شتر گرفته شروع به راه رفتن نمودم، و در اثناى راه سؤال كردم كه اسمت چيست ؟ گفت : «اِرْجِعِي إِلىٰ رَبِّكِ رٰاضِيَةً مَرْضِيَّةً» ¹³، گفتم : من را به برادرى قبول كن ! گفت : «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ» ¹⁴. پس، عبداللّٰه مى‌گويد كه سعى مى‌كردم و صيحه مى‌كشيدم ¹⁵ كه خود را به قافله رسانم، گفت : «وَ اقْصِدْ فِي مَشْيِكَ وَ اغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَ » ¹⁶، پس من به آرامى رفته و به آهستگى شعر مى‌خواندم، گفت :