81بر گونههايش جارى شد. 1
دخت پاك رسول خدا، فاطمۀ زهرا عليها السلام دركنار تربت پاك پدر ايستاد و مشتى از خاك قبر برداشت و آن را بوييد و با چشمان گريان اين دو بيت را سرود: مٰا ذٰا على مَنْ شَمَّ تُرْبَةَ أحْمَدَ
«آنكس كه تربت پاك رسول خدا را ببويد، بر او چه باك اگر هيچ بوى خوشى را تا پايان عمر نبويد؟!»
«بر من مصايبى روى آورد كه اگر بر روزها فرود مىآمد، به شب تيره تبديل مىشدند».
گريه در فراق عزيزان اختصاص به پيامبر صلى الله عليه و آله و ذوىالقربى نداشته و گروه عظيمى از صحابه و تابعان در فراق دوستان خود گريستند كه نقل آنها به درازا مىكشد. 2
حتى هنگامى كه عبدالرحمن بن عوف بر گريۀ پيامبر در مرگ ابراهيم اعتراض كرد، حضرت فرمود: گريۀ من ناشى از عطوفت و رحمت است و كسى كه رحم نكند بر او رحم نمىشود. 3
گريه بر فراق عزيزان منافات با صبر ندارد. يعقوب بزرگوار كه پيراسته از گناه و خطاست در عين صبر در فراق يوسف، چهل سال گريست چنانچه فرمود: