123روايات دلالت دارد بر اينكه نبايد در روى قبر و يا كنار قبر مسجد ساخت.
2. يهوديان و نصارى قبر پيامبرانشان را قبله قرار مىدادند و در برابر آنها سجده مىكردند؛ مانند بتپرستان كه در برابر بتهاى چوبى و سنگى سجده مىنمودند. از اين رو روايات، سجدۀ شركآميز و پرستش قبور انبيا و اوليا را مورد نكوهش قرار مىدهد، نه ساختن مسجد بر روى قبور و يا در كنار قبور را.
بىشكّ مراد از جملۀ مذكور، معناى دوم است. و شواهد و قرائن گوناگونى در تأييد اين مطلب وجود دارد:
اوّلاً: اگر معناى كلمۀ «اتّخاذ» و «مسجد» از نظر لغوى و اصطلاحى بررسى گردد، روشن مىشود كه مراد از جملۀ مذكور، معناى دوم است.
كلمۀ «اتّخاذ» هم در لغت و هم در اصطلاح قرآن و احاديث، به معناى «قرار دادن» و «گردانيدن» است.
در كتاب «المنجد» مىنويسد: «اتَّخَذَه وتَخِذَه تَخْذاً:
صيَّره. نقول: اتّخذه صديقاً: جعله صديقاً له 1؛ اتّخذه و تَخِذَه، يعنى: گردانيد او را. مىگوييم: اتّخذه صديقاً، يعنى: او را دوست خودش قرار داد.»
قرآن كريم نيز مىفرمايد:
- «أَ فَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلٰهَهُ هَوٰاهُ» 2