65شئون الوهيت و آلهه واقعى است. صفت الوهيت تنها سزاوار خداوند سبحان است و به همين دليل تنها عبادت او واجب و لازماست.
تعريف دوم: عبادت؛ خضوع و كرنش در مقابل موجودى است كه او را«ربّ» مىدانيم و شأنى از شئون وجود و زندگى خود را، در دنيا و آخرت دراختيار او مىشماريم، حال چه در امور مادى مانند عزت و پيروزى در دنيا باشد و چه در امور معنوى مانند آمرزش گناهان.
«ربّ» كسى است كه زمام امور مربوب را در كف دارد و عهدهدار تدبير و تربيت اوست. بنابراين، عبادت معبود به دليل ربوبيّت او صورت مىگيرد.
گواه اين تعريف، آياتى است كه دليل منحصر بودن عبادت به خداوند را،يگانه ربّ بودن او مىداند مانند:
1. (وَ قٰالَ الْمَسِيحُ يٰا بَنِي إِسْرٰائِيلَ اعْبُدُوا اللّٰهَ رَبِّي وَ رَبَّكُمْ). 1
«مسيح گفت:اى بنى اسرائيل خداوند يگانه را كه پروردگار من و شما استپرستش كنيد».
2. (إِنَّ هٰذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وٰاحِدَةً وَ أَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ). 2
«اين [پيامبران بزرگ و پيروانشان] همه امت واحدى بودند و من پروردگار شماهستم، پس مرا پرستش كنيد».