50«هرگاه از آنان بپرسى «چه كسى آسمان‌ها و زمين را آفريده است؟»، مسلّماً مى‌گويند:«خداوندِ قادر و دانا آنها را آفريده است».

اما در عين حال در مسئله تدبير و ربوبيّت هستى، مشرك بوده و به جاى اعتقاد به ربّ يگانه و واحد، به ارباب متعددى كه هر يك به تدبير بخشى از عالم‌هستى مشغولند، اعتقاد داشتند.

آيات چندى بر اين مطلب دلالت دارند كه به برخى از آنها اشاره مى‌كنيم:

1 . موحّد، عزت را در دست خداوند مى‌داند و منطق او چنين است:

(فَلِلّٰهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً). ¹

«تمام عزت براى خداست».

اما مشرك، عزت خود را در دست بتها مى‌بيند:

(وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللّٰهِ آلِهَةً لِيَكُونُوا لَهُمْ عِزًّا). ²

«و آنان غير از خدا معبودانى بر مى‌گزيدند تا مايۀ عزّتشان باشد».

2 - به اعتقاد انسان موحد، پيروزى و يارى رسانى به دست خداوند است و اين آيه‌شريفه ورد زبان اوست كه:

(وَ مَا النَّصْرُ إِلاّٰ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ). ³