219اين مدعى، در پى آوردنكلمۀ«انداد» است كه به معناى بتها و اصنام مىباشد.
بسيارى از فقها، قسم به غير خداوند را جايز دانستهاند، اما در مورد وجوب كفاره در صورت شكستن قسم اختلاف نظر دارند. به عبارت ديگر؛ فقها در اصل جواز قسم به غير خداوند اتفاق نظر دارند، اما در مورد منعقد شدن و كفّارۀ قسم اختلاف نمودهاند. به عنوان مثال؛ ابن قدامه مىگويد:
«قسم به قرآن يا به آيهاى از آن و يا به كلام خداوند، قسم محسوب شده و منعقد مىشود و در صورت شكستن آن، كفاره واجب است.
نظر ابن مسعود،حسن، قتاده، مالك، شافعى، ابوعبيد و تمام اهل بيت نيز همين است.
ابو حنيفه گفته است: قسم به اصحاب پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم، قسمشمرده نميشود و كفاره ندارد». 1
ابن قدامه در جاى ديگر مىنويسد:
«سوگند خوردن به انبياء و ساير مخلوقات الهى منعقد نميشود و با شكستنآن، كفاره واجب نيست. نظر اكثر فقها و ظاهر كلام خرقى نيز همينگونه است. اصحاب ما[اهل سنت] گفتهاند: قسم