212بنابراين، حقّى كه خدا را به آن قسم مىدهيم، حقى است كه خود خداوند بر ذمۀ خود پذيرفته است، نه حقى كه بنده بر خداوند پيدا كرده باشد. نظير قرض گرفتن خداوند از بندگان خود كه فرمود:
مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللّٰهَ قَرْضاً حَسَناً). 1
« كيست كه به خدا«قرض الحسنهاى» دهد [و از اموالى كه خدا به او بخشيدهانفاق كند]».
اينگونه تعابير، ناشى از لطف و عنايت خداوند متعال به بندگان صالح و شايسته است، تا جاييكه خود را مديون و بندگان خود را ذى حق مىشمارد. درواقع اين تعابير، انسانها را به طاعت و بندگى خداوند ترغيب و تشويق مىكند.