176نوشتهاند. محور اين كتابها پيرامون: تبرّك با كامبردارى اطفال به وسيلۀ پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم ، تبرك به وسيله مسح يا مس پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم، استفاده از آب وضو و غسل و باقيماندۀ خوردنيها و نوشيدنيهاى آن حضرت است. البتهتبرك جستن صحابه منحصر در اين موارد نيست، آنان از آبى كه حضرت در آن دست كرده يا از آن نوشيده، مو، عرق، ناخن، ظرف آب، جاىلبها، منبر، سكههاى طلايى كه به كسى داده بودند و بالاخره به قبر آن حضرت تبرك مىجستند و با گذاردن گونههاى خود بر تربت پاك آن حضرت، اشكمىريختند.
علامۀ محقق، محمد طاهر ابن عبدالقادر، از علماى مكه مكرّمه، كتابى با عنوان«تبرّك الصّحابه» نگاشته است. در بخشى از اين كتاب آمده است:
«صحابۀ رسول خدا صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم كه الگوى هدايت يافتگان و صالحانند، بر تبرّك به آثار رسول خداصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم، اتفاق نظر دارند.آنان خود از مو، آب وضو، عرق، لباس، ظروف، تماس با بدن آن حضرت و... تبرّك مىيافتند. اينگونه تبرّكها در زمان آن حضرت انجام مىشد و ايشان باعدم مخالفتشان، آن را تأييد مىكردند و اين خود دليل محكمى بر مشروعيّت اين اعمال است و اگر مشروعيت نداشت و مورد تأييد آن حضرت نبود، قطعاًپيامبر از آن نهى مىكردند و جلوگيرى مىنمودند.
احاديث صحيح و اجماع صحابه، علاوه بر آنكه دليل