142مؤمنان را ضايع نمىكند».
اين آيات به صراحت، بقاء ارواح و زندگى آنها را پس از جدا شدن از بدن و ساير اجسام مادى مطرح مىكند. دقّت در چند فراز از آيه، اين حقيقت را بيشتر روشن مىكند:
1 - (أَحْيٰاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ)؛
2 - (فَرِحِينَ)؛
3 - (يُرْزَقُونَ)؛
4 - (يَسْتَبْشِرُونَ)؛
فراز دوم، از تنعّم شهدا به نعمتهاى الهى سخن مىگويد و فراز سوم وچهارم از نعمتهاى روحى و معنوى.
اين آيه به وضوح حيات شهدا در فاصلۀ بين مرگ و قيامت را مىرساند. شأن نزول اين آيه در مورد شهداى بدر و ياشهداى احد مىباشد.
شهداى بدر 14 نفر بودند (8 نفر از انصار و 6 نفر از مهاجرين) و شهداى احد 70 نفر بودند(4نفر از مهاجرين يعنى؛ حمزة ابن عبدالمطلب، مصعب ابنعمير، عثمان ابن شماس و عبداللّه ابن جحش؛ و ساير شهدا از انصار بودند) . البته بر اساس نظريهاى، آيات مذكور در شأن شهداى هر دو جنگ «بدر» و «احد» نازل شدهاست.