132حجر عسقلانى، اين شعر معروف ابوطالب كه:

و ابيض يُسْتَسقىٰ الغمام بوجهه

ثمال اليتامى عصمة للارامل

«آن چهرۀ نورانى كه به آبروى او از ابرها باران خواسته مى‌شود، پناهگاه يتيمان و بيچارگان است».

اشاره به زمان عبدالمطلب و استسقاى او، با توسّل به پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم در زمان خردسالى ايشان دارد. ¹

2 - استسقاء ابوطالب، با واسطه قرار دادن پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم

ابن عساكر به نقل از ابن عرفلة مى‌گويد: «در زمان قحطى و خشكسالى قريش، وارد مكه شدم...قريش خطاب به ابوطالب گفتند:

اى ابوطالب! سرزمين ما را قحطى وخانواده‌هاى ما را بينوايى فرا گرفته است، پس دست به دعا بردار و از خداوند باران بخواه. ابوطالب همراه با نوجوانى - كه همان پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم بود - به سوى كعبه‌حركت كرد. گويى ابوطالب خورشيد تابانى را به همراه دارد كه از تابش او ابرهاى تيره روشن مى‌شوند. پيرامون او را نوجوانان ديگرى احاطه كرده بودند.ابوطالب دست نوجوان را گرفت و او را به كعبه تكيه داد و دست خود را به او.