105
(بَلىٰ قٰادِرِينَ عَلىٰ أَنْ نُسَوِّيَ بَنٰانَهُ). 1
«همان خداندى كه آفريد و منظم كرد».
در اين دو آيه، واژۀ تسويه در موردى استعمال شده است كه با شىء ديگر مقايسه نشده است.
اكنون كه موارد استعمال واژۀ تسويه روشن شد، به تفسير حديث ابىهياج باز مىگرديم.
اگر معناى «سويّته» در حديث مذكور مساوى و برابر نمودن قبر با زمين باشد (مساوى كردن دو چيز) لازم بود مفعول دومى را با حرف جرّبپذيرد، مثل«سويته بالارض».
حال آنكه تنها يك مفعول پذيرفته است (ضمير«ه» در سويته) .
اكنون كه واژه«سوّيته» نمىتواند به معناى اول بكار رفته باشد، حتماً به معنى دوم است. يعنى؛ صفت خود قبر را - بدون توجه به زمين كنار آن - بيانمىكند و معناى آن، مسطح و صاف نمودن قبر و اعوجاج و پستى بلندى نداشتن آن است. شارحان نيز حديث مذكور را به همين صورت معنا كردهاند. از آنجا كهتسطيح و صاف نمودن قبر جزء سنّت پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم بوده و گوژ پشت ساختن قبر بدعت به شمار مىرفت، عليعليه السَّلام دستور داد با اين بدعت مبارزه شود و هر قبركوهانى شكل را صاف نمايند.