104توضيح آنكه، لفظ «تسويه» به دو معنى استعمال مىشود:
1. به معناى مساوات و برابرى دو چيز با يكديگر. در اين معنا با دو مفعول متعدى مىشود و مفعول دوم آن با حرف تعديهاى مانند«ب» همراهاست. مانند اين آيۀ قرآن:
(إِذْ نُسَوِّيكُمْ بِرَبِّ الْعٰالَمِينَ). 1
«چون شما را با پروردگار عالميان برابر مىشمرديم».
و يا آنجا كه خداوند حال كافرين را در روز قيامت توصيف مىكندمىفرمايد:
(يَوْمَئِذٍ يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ عَصَوُا الرَّسُولَ لَوْ تُسَوّٰى بِهِمُ الْأَرْضُ وَ لاٰ يَكْتُمُونَ اللّٰهَ حَدِيثاً) . 2
«در آن روز آنها كه كافر شدند و با پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم به مخالفت برخاستند آرزو مىكنند كهاى كاش [خاك بودند] و خاك آنها با زمينهاىاطراف يكسان مىشد. در آن روز سخنى را نمىتوانند از خدا پنهان كنند».
2. تسويه به عنوان صفتى براى خود شىء، بدون آنكه با چيز ديگرىمقايسه شود. در اين معنا فقط يك مفعول مىپذيرد. مانند:
(الَّذِي خَلَقَ فَسَوّٰى). 3
«همانا خداوندى كه آفريد و منظم كرد».