226يادآور مىشود كه سكينه و آرامش در غار فرود آمد آن هم نه بر هر دو بلكه تنها بر پيامبر چنانكه فرمود:
...إِذْ هُمٰا فِي الْغٰارِ إِذْ يَقُولُ لِصٰاحِبِهِ لاٰ تَحْزَنْ إِنَّ اللّٰهَ مَعَنٰا فَأَنْزَلَ اللّٰهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْهٰا... . 1
«هنگامى كه آن دو در غار بودند، او به همراه خود مىگفت: غم مخور، خدا با ماست. در اين هنگام خداوند آرامش خود را بر او فرستاد و او را با سپاهيانى كه نديديد يارى كرد... .»
به يقين اين نوع كمكهاى غيبى متوجه پيامبر صلى الله عليه و آله است، نه همراه او.
بنابراين، آرامش فقط بر پيامبر فرود آمد و او را با لشكريان ناديدنى كمك كرد.
از اين گذشته، اگر مصاحبت فضيلت است، چرا فداكارى على عليه السلام در آن شب را كم رنگ مىشماريد. پيامبر صلى الله عليه و آله - به امر الهى - از محل خطر به محل امن رفت ولى على عليه السلام به امر پيامبر به كانون خطر شتافت. يار پيامبر از خطر به نقطۀ امن گريخت، حال كدام برتر و بالاتر است؟
فرض كنيد اين مصاحبت فضيلت است، ولى اين سبب نمىشود كه اين فرد تا آخر عمر معصوم و عادل باشد و ما نتوانيم دربارۀ كارهاى او انتقادى داشته باشيم و با مدارك علمى و موازين شرعى دربارۀ كارهاى او داورى كنيم.
پرسشگر تصور كرده است كه اگر فردى فضيلتى يافت، ديگر نبايد دربارۀ او سخنى بر زبان آورد.