69
توسل به آثار پيامبر صلى الله عليه و آله
بدون شك صحابه به آثار پيامبر صلى الله عليه و آله تبرك مىجستهاند و اين تبرك يك معنى بيشتر ندارد و آن هم توسل به آثار پيامبر صلى الله عليه و آله براى تقرب به خداست چراكه توسل صورتهاى گوناگون دارد.
حال چگونه مىتوان قبول كرد كه به آثار پيامبر صلى الله عليه و آله توسل جسته شود و به خود حضرت توسل نجويند؟ آيا توسل به فرع صحيح و به اصل غيرصحيح است؟! آيا توسل به آثارى كه شرافت و عظمت و كرامت آن بهواسطۀ صاحب اثر است صحيح است و معقول است كه گفته شود توسلبهپيامبر صلى الله عليه و آله جايزنيست؟ «سُبْحٰانَكَ هٰذٰا بُهْتٰانٌ عَظِيمٌ».
روايات وارده در اين زمينه بسيار است كه ما به مشهورترين آن اكتفا مىكنيم؛ مثلاً خليفه دوم عمر بن خطاب هنگامى كه وفاتش فرامىرسد بهشدت اصرار مىكند كه در كنار پيامبر صلى الله عليه و آله دفن شود و فرزندش عبداللّٰه را براى اجازه گرفتن از عايشه رهسپار مىكند. عايشه اظهار مىدارد كه آن مكان را براى خودش درنظر گرفته بوده است و مىگويد: من آنجا را براى خودم درنظر گرفته بودم و اينك عمر را بر خويش مقدم مىدارم. عبداللّٰه مىرود و اين مژدۀ بزرگ را به پدرش عمر مىدهد و عمر مىگويد:
الحمد للّٰه ، هيچ چيزى براى من مهمتر از اين نبود. مشروح اين قصه در صحيح بخارى آمده است. حقيقتاً معنى اين حرص از سوى عمر و عايشه چيست؟ و چرا دفن شدن در