174
فى شأن عمروبن حريث». 1
نيز از روايتى كه از امير المؤمنين عليه السلام نقل شده كه فرمود:
«نهى رسولاللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم عنمتعة النساء يوم خيبر و عن اكل لحوم الحُمُر الانسيّة» [ و فى رواية ] «الأهلية»؛ 2رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم از متعه و لحوم حمر اهلى نهى فرمود.
و از وحدت سياق و مكروه بودن «لحوم حُمُر» معلوم مىشود نهى رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم نهى كراهتى بوده نه تحريمى.
بهر حال علاوه بر آيۀ شريفه و روايات كثيرۀ معتبره از طريق اهل بيت رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم روايات اهل تسنن نيز دلالت بر مشروعيت آن دارند. و وقتى اصل مشروعيت محرز شد تا دليل قاطع و مسلمى وجود نداشته باشد همان اصل اول حاكم است و رواياتى كه اهل تسنن براى منع از آن نقل كردهاند با توجه به اختلافى كه در آنها وجود دارد نمىتواند آيۀ شريفه و اصل مشروعيت را زير سؤال ببرد.
مضافاً بر اينكه روايات معارض و صريح بر خلاف روايات ناهيه وجود دارد كه يكى از آنها فرمايش امير المؤمنين على عليه السلام است كه:
ازدواج موقت و حج تمتع
«لو لا انّ عمر نهى عن المتعة مازنى الا شقى» 3
اگر عمر از متعه جلوگيرى نكرده بود جز افراد شقى، كسى به زنا آلوده نمىشد.