111رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم بعد از رفتن آن عدّه، نامهاى مىنوشت، مىگفتند نامه و نوشته اعتبار ندارد و رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم اين نامه را در حال عادى «و العياذ باللّٰه» در كمال عقل ننوشته است و نمىگذاشتند به آن عمل شود.
سرش را به زير انداخت و حرفى نزد.
مناظرۀ ديگر
با دو نفر ديگر صحبت از اختلاف مسلمانان و آثار سوء آن شد و من اشاره به همين روايت كردم و گفتم: شما اهل تسنن ما «شيعيان» را رافضى و گمراه مىدانيد اما نمىگوييد و از بزرگانتان سؤال نمىكنيد كه چه كسى بذر گمراهى و اختلاف را پاشيد، چه كسى از نوشتن نامه توسط رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم جلوگيرى كرد؟
گفتند: چنين نيست و نفرين كردند كسى را كه در بين مسلمانان بذر اختلاف بپاشد. اينجانب نيز آمين گفتم، سپس گفتم: پس به صحيح بخارى باب «قول مريض» «قوموا عنى» و غير آن مراجعه كنيد و ببينيد در كنار بستر رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم چه كسانى بودند و چه گفتند و چه كسى سبب شد رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم نامهاى كه مىخواست بنويسد، ننوشت و چرا ابن عباس گريه كرد؟
در اينجا متوجه قضيه شدند و گفتند: بالاخره مسلمانان بايد به كتاب خدا و به سنّت رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم عمل كنند و اينها هم در اختيار ما است.