108
حائل شد بين رسولاللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم و بين اينكه براى آنها آن نوشته را بنويسد از جهت اختلاف آنها و همهمه و سر و صداى آنها.
اين روايات در صحيحترين كتابهاى اهل تسنن موجود است. 1 و به چند مطلب بسيار مهمّ و غير قابل انكار دلالت دارند:
اول اينكه: رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم كسانى را كه دور بسترش جمع بودند و همۀ مسلمانان را در معرض ضلالت و گمراهى مىديد و به حاضرين خطاب كرد و فرمود: بنويسم تا شما هرگز گمراه نشويد.
«لن تضلّوا ابداً».
دوم اينكه: وقتى نامه رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله و سلم نوشته نشد، قهراً حاضرين يعنى كسانى كه گرد بسترش جمع بودند از ضلالت و گمراهى مصون نماندند، چون آنچه طبق فرمودۀ آن حضرت آنها را از گمراهى نجات مىداد همان نامه بود كه نوشته نشد.
سوم اينكه: اختلاف در همان جلسه و از همان زمان شروع شد. «فَاخْتَلَفُوا».
چهارم اينكه: نزاع و كشمكش و خصومت و دشمنى از همان موقع و در همان جلسه شروع شد.