222الهى، به دو صورت تصوّر مى‌شود:

1 - اعتقاد به قدرت غيبى براى شخصى كه وى را به عنوان منشأ مستقل و اصيل آن قدرت، تلقى نماييم به‌طورى‌كه كارى خدايى را مستقلاً به او نسبت دهيم.

شكى نيست كه اعتقاد به چنين قدرت مستقل و جدا از قدرت خدا، موجب شرك است؛ زيرا در اين صورت، غير خدا را منشأ قدرت مستقل و اصيل دانسته و كارى خدايى را به وى نسبت داده‌ايم، در حالى كه سرچشمۀ همه نيروها پروردگار جهان است .

2 - اعتقاد به سلطۀ غيبى برخى از بندگان وارستۀ خدا، با ايمان به اين كه آن نيرو از قدرت لايزال خدا سرچشمه گرفته است و اولياى الهى - به اذن خدا - تنها وسيلۀ تجلّى و بروز آن قدرت بى‌پايان مى‌باشند و از خود استقلال ندارند، بلكه هم در هستى خويش و هم در اعمال سلطۀ غيبى، متّكى به پروردگار بزرگ هستند.

روشن است كه چنين باورى، به معناى خدا دانستن اولياى الهى و يا نسبت دادن كارى خدايى به آنان نيست، زيرا در اين صورت، بندگان صالح، به اذن خدا و ارادۀ تخلّف‌ناپذيرى، سلطۀ غيبى خدادادى خويش را ابراز مى‌دارند.

قرآن كريم در اين زمينه مى‌فرمايد:

«وَ مٰا كٰانَ لِرَسُولٍ أَنْ يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلاّٰ بِإِذْنِ اللّٰهِ». ¹

- هيچ پيامبرى نمى‌تواند معجزه‌اى بياورد، مگر به اذن خدا.

با اين بيان، به روشنى معلوم مى‌گردد كه چنين اعتقادى، نه تنها مايۀ شرك نيست كه با اصل توحيد و يكتاپرستى، هماهنگى كامل دارد.