195 - تا ابو طالب زنده بود، كفّار قريش نتوانستند مرا به سختى آزار رسانند.

روشن است كه محبّت پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله در مورد ابو طالب و تجليل از مقام شامخ وى، گواه روشنى است بر ايمان بى شائبۀ او ؛ زيرا رسول خدا بنابر نصّ آيات قرآن، تنها مؤمنان را دوست مى‌دارد و نسبت به كافران و مشركان سخت‌گير مى‌باشد. قرآن مجيد در اين زمينه مى‌فرمايد:

«مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللّٰهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدّٰاءُ عَلَى الْكُفّٰارِ رُحَمٰاءُ بَيْنَهُمْ». ¹

- محمّد پيامبر خدا است و كسانى كه با وى هستند، با كافران سخت‌گير و با همديگر مهربانند.

و در جاى ديگر مى‌فرمايد:

«لاٰ تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللّٰهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوٰادُّونَ مَنْ حَادَّ اللّٰهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كٰانُوا آبٰاءَهُمْ أَوْ أَبْنٰاءَهُمْ أَوْ إِخْوٰانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولٰئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمٰانَ...» ²

- هرگز مردمى را كه به خدا و پيامبر او ايمان دارند، چنين نخواهى يافت كه دشمنان خدا و رسول را دوست بدارند هرچند آن دشمنان، پدران يا فرزندان يا برادران و يا خويشاوندان آنان باشند. آنها هستند كه خدا بر دلهايشان، سطور ايمان را نگاشته است. ³

با در نظر گرفتن آيات ياد شده و مقايسۀ آنها با محبّت پيامبر گرامى نسبت به ابو طالب و تجليل از وى در مناسبت‌هاى گوناگون، ترديدى نمى‌ماند