157 و - وقت مشترك بين دو نماز مغرب و عشا، از انتهاى وقت خاص نماز مغرب تا ابتداى وقت خاص نماز عشا ادامه دارد.

شيعه معتقد است: در طول اين مدّت مشترك، مى‌توانيم نماز مغرب و عشا را با هم و بدون فاصله بخوانيم، ولى اهل سنّت مى‌گويند: از اوّل غروب تا هنگام زوال شفق از مغرب، به نماز مغرب اختصاص دارد و نبايد نماز عشا در اين مدت خوانده شود. و از هنگام زوال شفق از مغرب تا نيمه شب شرعى، به نماز عشا اختصاص دارد و نمى‌توان نماز مغرب را در آن وقت بجا آورد.

نتيجه اين كه: بنابر نظريّۀ شيعه، پس از فرا رسيدن ظهر شرعى، مى‌توانيم نماز ظهر را بخوانيم و بلافاصله به خواندن نماز عصر بپردازيم، يا نماز ظهر را تا نزديك اوّل وقت خاص نماز عصر، به تأخير اندازيم بگونه‌اى كه نماز ظهر را پيش از فرا رسيدن وقت خاص نماز عصر به پايان رسانيم و سپس نماز عصر را بخوانيم و بدين‌سان، بين نماز ظهر و عصر، جمع نماييم، گرچه مستحب است نماز ظهر را پس از زوال و نماز عصر را هنگامى كه سايۀ هر چيز به اندازۀ خود آن گردد، بجا آوريم.

همچنين مى‌توانيم به هنگام فرا رسيدن مغرب شرعى، نماز مغرب را ادا نماييم و بلافاصله پس از آن، به خواندن نماز عشا بپردازيم و يا نماز مغرب را تا نزديك وقت خاص نماز عشا به تأخير اندازيم به‌طورى‌كه نماز مغرب را پيش از فرا رسيدن وقت خاص نماز عشا، به پايان رسانيم و سپس به خواندن نماز عشا مبادرت ورزيم و بدين‌سان، بين نماز مغرب و عشا جمع كنيم، گرچه مستحب است نماز مغرب را پس از مغرب شرعى و نماز عشا را بعد از زوال شفق از جانب مغرب بجا آوريم.

اين بود نظريّۀ شيعه، ليكن اهل سنّت، جمع بين دو نماز ظهر و عصر و يا دو نماز مغرب و عشا به اين نحو را بطور مطلق در همه جا و همه وقت،