104«براى تربت» است.

از طرفى، قرآن كريم مى‌فرمايد:

«وَ لِلّٰهِ يَسْجُدُ مَنْ فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ». ¹

- هركس در آسمان‌ها و زمين است، براى خدا سجده مى‌كند.

و نيز پيامبر گرامى مى‌فرمايد:

«جُعِلَتْ لِىَ الْأرْضُ مَسْجِداً وَ طَهُوْراً». ²

- زمين، سجده‌گاه و مايۀ پاكيزگى براى من گرديده است.

بنابراين، «سجده براى خدا» با «سجده بر زمين و تربت» نه تنها كوچكترين منافاتى ندارد كه كاملاً سازگار است؛ زيرا سجده كردن بر خاك و گياه، رمز نهايت خضوع و فروتنى در برابر خداى يگانه است.

در اينجا به منظور روشن‌تر شدن نظريّۀ شيعه، سزاوار است به فرازى از سخنان پيشواى بزرگ خود - امام صادق عليه السلام - اشاره نماييم:

«عن هشام ابن الحكم قال قلت لأبى عبد اللَّه عليه السلام : اخبرنى عمّا يجوز السّجود عليه و عمّا لا يجوز؟ قال: السّجود لا يجوز الاعلى الْأرْضِ أو ما أنْبتت الْأرض إلا ما أكل أو لبسَ. فقلت له جعلت فداك ما العلّة فى ذلك؟ قال لأنّ السجود هو الخضوع للّه عزّ و جلّ فلا ينبغى أن يكون على ما يؤكل و يُلبس، لأنّ ابناء الدُّنيا عبيد ما يأكلون و يلبسونَ، و الساجد فى سجوده فى عبادة اللّٰه عزّ و جلّ فلا ينبغى أن يضع جبهته فى سجوده على معبود ابناء الدّنيا الَّذين اغتروا بغرورها. و السجود على الأرض افضل لأنّه أبلغ فى التَّواضع و الخضوع