90
تدركه القلوب بحقائق الايمان». 1
با توجه به اين كه رؤيت بصرى خداوند عقلاً محال است، نمىتوان در اثبات آن به ظواهر قرآن يا روايات استناد كرد؛ زيرا همان گونه كه نمىتوان ظاهر آيهى «اَلرَّحْمٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوىٰ » را دليل بر جلوس و استقرار خداوند بر تخت و صندلى و مانند آن دانست، ظاهر آيهى «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نٰاضِرَةٌ ، إِلىٰ رَبِّهٰا نٰاظِرَةٌ » 2 را نيز نمىتوان دليل اين دانست كه در قيامت مؤمنان با ديدگان خود به خداوند مىنگرند.
همين گونه است حديثى كه از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم روايت شده است كه مؤمنان در قيامت خداوند را مىبينند همان گونه كه ماه را در شب بدر مىبينند. زيرا هرگاه ظاهر قرآن يا حديث با حكم قطعى عقل منافات داشته باشد، و مستلزم تجسيم و تشبيه گردد، نمىتوان مفاد آن را برگزيد. يا بايد آن را تأويل كرد، و يا توقف نمود.