108ابن حجر عسقلانى، دانشمند مشهور اهل سنت، نيز مى‌گويد:

«البدعةُ ما أُحدثَ و ليس له أصل فِي الشرع، و ما كانَ له أصل يدلّ عليه الشّرع فليس ببدعةٍ» ¹: بدعت چيزى است كه (پس از پيامبر) پديد آمده باشد و دليلى حاكى از جواز آن در شريعت يافت نشود؛ و آن چيزى كه دليل و ريشه‌اى در دين دارد، بدعت نخواهد بود.

بنابراين، هرگاه عملى را كه به شرع نسبت مى‌دهيم مستند به دليلى خاص يا ضابطه‌اى كلى در شرع باشد، مسلّماً بدعت نخواهد بود. صورت نخست (وجود دليل خاص) نياز به بيان ندارد. مهم توضيح قسمت دوم است، زيرا چه بسا ممكن است يك عمل ظاهراً حالت نوآورى داشته و در تاريخ اسلام بى سابقه باشد ولى معناً تحت ضابطه‌اى قرار گيرد كه شرع اسلام آن را به صورت كلى پذيرفته است. به عنوان نمونه، مى‌توان از سربازگيرى عمومى ياد كرد كه امروزه در نوع كشورها اجرا مى‌شود. دعوت جوانان به خدمت زير پرچم به عنوان وظيفۀ دينى، هرچند حالت نوآورى دارد، ولى چون يك اصل و قاعدۀ دينى پشتيبان آن است بدعت نخواهد بود. زيرا قرآن مى‌فرمايد: «وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ » (انفال/ 60). بديهى است بر اثر تحوّلات جهانى، آموزش عمومى رزمى براى جوانان موجب آمادگى بيشتر در مقابل دشمن مترصد و گوش بزنگ است و عمل به روح آيۀ شريفه، در عصر ما،