186ابن عباس آورده‌اند كه آيه شريفه : هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ ؛ «خداى تعالى به نصرت خود و يارى مؤمنان تو را مويد و منصور مى‌گرداند»، ¹ درباره على عليه السلام آمده است. همچنين پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «ديدم كه بر عرش نوشته شده: خدايى به جز خداى يكتاى بدون شريك نيست. محمد بنده و رسول من است كه او را با على بن ابى‌طالب عليه السلام تأييد نمودم.» ²

6 . آيه 37 سوره بقره دلالت بر آن دارد كه چون آدم از خداى خود كلماتى آموخت، پس توبه او پذيرفته شد. امام ثعلبى در تفسير كشف البيان و شيخ سليمان بلخى حنفى در ينابيع المودة به روايت از ابن مغازلى شافعى در ذيل آيه فوق آورده‌اند كه از رسول‌اللّٰه صلى الله عليه و آله درباره كلماتى كه حضرت آدم به آن كلمات توبه نمود و توبه‌اش پذيرفته شد، پرسيدند. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «خدا را به حق محمد، على، فاطمه، حسن و حسين عليهم السلام قسم داد، پس خداوند توبه او را پذيرفت، او را آمرزيد و عفو نمود.» ³

اكنون براى برخى ممكن است اين سؤال پيش آيد كه مگر ابوطالب يا فاطمه بنت اسد، پيغمبر بوده‌اند كه نام على عليه السلام به آن‌ها وحى شده است؟ بايد گفت كه وحى به معناى اعلام و ابلاغ پنهانى است. چون وحى داراى مراتبى است، پس صرفاً مخصوص انبيا نمى‌باشد و چنانچه در قرآن مجيد آمده است: وَ أَوْحىٰ رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبٰالِ بُيُوتاً وَ مِنَ الشَّجَرِ وَ مِمّٰا يَعْرِشُونَ ؛ «خدا به زنبور عسل وحى كرد كه در كوه‌ها و درختان و سقف‌هاى بلند منزل گيرد»، ⁴ مخلوقات ديگرى هم مثل زنبور عسل و مادر حضرت موسى، مورد وحى و الهام قرار گرفته‌اند. در سوره قصص نيز به مادر حضرت موسى مى‌فرمايد: وَ أَوْحَيْنٰا إِلىٰ أُمِّ مُوسىٰ أَنْ أَرْضِعِيهِ فَإِذٰا خِفْتِ عَلَيْهِ فَأَلْقِيهِ فِي الْيَمِّ