177سينه او گذاشت تا روح از بدنش مفارقت نمود. از همه مهمتر، فرمايش خود اميرالمؤمنين عليه السلام در نهج البلاغه است كه ابن ابى‌الحديد در جلد دوم شرح نهج البلاغه چنين نقل مى‌كند: «به تحقيق كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در حالى قبض روح شد كه سرش روى سينه من بود. روح آن حضرت در حالى‌كه روى دست من بود خارج شد و من دست‌هايم را بر صورتم كشيدم.» ¹ در جلد دوم شرح نهج البلاغه نيز نقل شده كه هنگامى كه امام على عليه السلام همسرش صديقه كبرى را دفن مى‌كرد، خطاب به رسول‌اللّٰه صلى الله عليه و آله فرمود: «به تحقيق كه تو را در لحد قبر قرار دادم و روح تو بين گلو و سينه من خارج شد.» ²

با وجود همه اين احاديث، هنوز برخى متعصب مى‌پرسند: همانگونه كه ابوبكر و عمر مطابق دستور قرآن مجيد كه مى‌فرمايد: كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذٰا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوٰالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ ؛ «چون مرگ بر يكى از شما فرا رسد بر شما است كه اگر داراى متاع دنيوى هستيد به والدين و خويشان خود به چيز شايسته و حقى وصيت كنيد كه سزاوار متقين است» ³ به هنگام فوت وصيت خود را نوشته‌اند، چرا وصيت نامه‌اى از رسول‌اللّٰه صلى الله عليه و آله كه در آن على عليه السلام را وصى خود قرار داده باشد وجود ندارد؟

در بسيارى از منابع مذكور، از جمله در جامع عبد الرزاق آمده است كه پيامبر فرمود: «اى على! تو برادر و وزير منى كه دين مرا ادا، وعده مرا وفا و ذمه مرا برى مى‌كنى.

مرا غسل مى‌دهى، دِين مرا ادا مى‌كنى و در قبر پنهانم مى‌كنى.» ⁴ به شهادت تاريخ،