169
مجاز بودن متعه در ميان شيعيان
پرسش: چرا متعه كه بر خلاف سنت پيامبر خدا است، در بين شيعيان مجاز و مشروع مىباشد؟
پاسخ: به حكم قرآن مجيد در سوره نسا فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً ؛ «پس از آنكه از آنان بهره گرفتيد و تمتع برداشتيد، مهر معين را به آنان بپردازيد كه واجب و فريضه است.» 1 در زمان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و در تمام دوره خلافت ابوبكر و نيز تا اواسط خلافت عمر، متعه براى كليه مسلمانان جايز و مشروع بود. اين كار در ميان امت اسلامى جارى و حلال بوده است.
عمر در اواسط دوران خلافتش، با بيان جملۀ «دو متعه، متعه حج و متعه نسا كه در زمان پيامبر وجود داشت را اينجانب حرام اعلام مىكنم و عمل كنندگان به آنها را مجازات مىكنم» 2، حلال خدا را حرام نمود و سنت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را زير پا گذاشته و بدعتى تازه در دين اسلام به وجود آورد. از آن تاريخ تاكنون، پيوسته كلام عمر تقويت شد، و چنان جماعت تسنن آن را پذيرفتند كه اينك گمان مىكنند اين حلال خدا، بدعتى از جانب شيعيان مىباشد. حال آنكه حرام نمودن متعه، بر خلاف نص صريح قرآن مجيد و عمل رسولاللّٰه صلى الله عليه و آله و اصحاب ايشان است. جالبتر اينكه: عمر براى اين حكم خود اصلا دليل و برهانى اقامه نكرده است. او حتى در همين حكم، اقرار مىكند كه اين كار در زمان پيامبر و ابوبكر مشروع و حلال بوده است و من آن را حرام مىدانم.
برخى از علماى اهل سنت، كاسه داغتر از آش شده و در كتب خود، دهها دليل براى اثبات بر حق بودن اين حكم عمر، و باطل و بىاساس بودن حكم قرآن، سنت پيامبر و خليفه اول آوردهاند. براى مثال عدهاى آيۀ فوق را مربوط به نكاح دائم مىدانند، ليكن