119ريشه اسلام و توحيد را مىخشكانيد.
مىتوان گفت: امام عليه السلام با يك تير سه نشانه را هدف قرار داد:
1 - با بيعت نكردن خود، يزيد را به رسميت نشناخت.
2 - حجت را بر مردم كوفه تمام كرد.
3 - با شهادت مظلومانه خود اسلام را زنده و پاينده ساخت.
پس مىتوان گفت با دعوتهاى پياپى مردم كوفه بر حسب ظاهر وظيفۀ ساقط كردن قدرت بنىاميه بر دوش امام آمد ولى امام از عالم غيب مطلع بود كه انتهاى راه شهادت است.
سپس براى قوت قلب آنان حقيقت را آشكار نموده و گفت: جدم رسولاللّٰه صلى الله عليه و آله را در خواب ديدم كه به من فرمود: «به سوى عراق خارج شو، به درستى كه خداى تعالى مىخواهد تو را در آنجا كشته ببيند.» 1
ايشان در پاسخ به آنهايى كه مىپرسيدند چرا زنان و كودكان را با خود مىبريد گفت: جدم فرمود: «خداى تعالى مىخواهد آنها را در آنجا اسير ببيند.» 2. پس به امر او زنان و فرزندان را به آنجا مىبريم.
اين بدان معنا است كه شهادت شهيدان كربلا و اسارت اسيران، متمم و مكمل يكديگرند. اسرا پرچم مظلوميت شهدا را بر دوش مىكشند و به شام مىبرند تا ريشه خلافت و قدرت يزيد را بر كنند. همان طور كه در مجلس قدرت و جشن پيروزى يزيد، خطابههاى حضرت زينب و سيدالساجدين، مردم را بيدار و اساس سرنگونى بنىاميه را پايه ريزى كرد و نهضت ضد امويان آغاز گرديد.
در تاريخ آمده است كه حسين عليه السلام در طول راه همواره به كنايه و به صراحت خبر شهادت خود را مىداد و مىگفت: من به كوفه و مقر خلافت نخواهم رسيد و در كربلا كشته خواهم شد، و اين فرمايشات با نيت رياست و خلافت دنيوى منافات دارد.