156انكار و اعتراض قرار گيرد و اين امر موجب تفويت غرض از نصب امام و مغاير وجوب اطاعت مطلق او است كه از آيه أَطِيعُوا اللّٰهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ مستفاد مىباشد.
4) اگر از امام معصيت صادر شود جايگاه خود را در دلها از دست داده و ديگر هيچ دلى براى طاعت بى چون و چراى او رام و تسليم نمىگردد.
5) حال امام به هنگام معصيت پايين تر از هر يك از آحاد امت مى گردد چرا كه سر زدن كوچكترين گناه از بالاترين مقام امت زشت تر از بزرگترين كبايرى است كه از آحاد پايين امت سرزند. 1
علم امام
دومين ويژگى امام كه از اهميتى بنيادين در گفتمان امامت بر خوردار است، علم امام مىباشد. براساس عقيدهى قطعى شيعه، امامان معصوم در قلهى دانش و حكمت و معرفت قرار داشته و هيچيك از آحاد امت را ياراى درك مقام برتر علمى آنان نيست. به گفتهى امام على عليه السلام سيلاب دانش از آنان سرازير بوده و هيچ طاير بلند پروازى به بلنداى قلهى علم و كمال آنان نتواند برسد. 2 از آنجا كه در گفتمان امامت امام وظيفه و مسؤوليت خطير حفاظت از كيان دين و شريعت و تبيين احكام الهى و هدايت و اصلاح امر مردم را بر عهده دارد اين اقتضا مىكند كه آگاهى او از دين كامل و بى نقص بوده و در هيچ مسألهاى نيازمند به هدايت و تعليم ديگران نباشد. در غير اين صورت نقش هدايتگرى مطلق امام محل ترديد قرار خواهد گرفت. به اين جهت در ذيل برخى روايات حديث ثقلين از اعلميت عترت سخن به ميان آمده و گفته شده:«هرگز بر آنان پيشى نگيريد كه به هلاكت افتيد و به ايشان تعليم ندهيد كه آنان از شما داناترند. 3» در روايات بسيارى از ائمهى اهل البيت عليهم السلام آن بزرگواران، مخزن علم و محل اسرار الهى، راسخان در قرآن،