149لفظ اهل بيت به صورت حقيقت شرعيه درآمده و همهى ادله و قرائن حكم به انحصار اهل البيت در على عليه السلام و فاطمه عليها السلام و حسن عليه السلام و حسين عليه السلام مى كند. 1
ب - آيه ابتلاء
وَ إِذِ ابْتَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمٰاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قٰالَ إِنِّي جٰاعِلُكَ لِلنّٰاسِ إِمٰاماً قٰالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قٰالَ لاٰ يَنٰالُ عَهْدِي الظّٰالِمِينَ 2
در اين آيه چند نكته بيان مىشود:
- خداوند ابراهيم عليه السلام را دچار امتحانهايى كرده و او از عهدهى همهى آنها برمىآيد.
- در پى موفقيت در آزمون، خداوند او را به مقام امامت و پيشوايى مردم نصب مىكند در حاليكه پيش از آن پيامبر بودهاست.
- ابراهيم اين مقام را براى فرزندان خود هم درخواست مىكند.
- خداوند پاسخ مى دهد كه امامت كه عهد من است به ستمكاران نمىرسد.
استدلال به اين آيهى شريفه بر عصمت امام بر چند مطلب متوقف مىباشد:
1- امامتى كه در اين آيه منظور است منصبى غير از نبوت و رسالت و برتر از آن مىباشد. چرا كه نبوت به معنى به دوش كشيدن بار وحى و رسالت و ابلاغ آن به مردم بوده و به مقتضاى آيهى شريفه و شواهد ديگر ابراهيم عليه السلام در اواخر عمر خود و پس از آزموده شدن به امتحان هاى دشوار الهى به مقام امامت نصب مىشود. درحالى كه پيش از آن قطعاً نبى و رسول بودهاست معلوم مىشود امامت، رهبرى الهى است كه هر پيامبرى بدان نايل نمىشود.
2- در فرهنگ قرآن ظلم عبارت است از هر گونه كجى و انحراف در عقيده و رفتار فردى و اجتماعى و خروج از جادهى اعتدال و مسير طاعت الهى و محدود به ستمهاى اجتماعى و تعرض به حقوق ديگران نمىشود.