145ابن ابى سلمه 1 و عبداللّٰه بن جعفر 2 و ديگران روايت كردهاند كه به هنگام نزول آيهى تطهير، پيامبر صلى الله عليه و آله على و فاطمه و حسن و حسين را در عبايى جاى داده و دست به دعا برداشت كه: بار خدايا! اينان اهل بيت و خويشان منند، پليدى را از آنان دور كن و ايشان را پاك گردان.. 3 در اين هنگام آيهى تطهير نازل شد. در اين واقعه چندين قرينه وجود دارد كه اهل بيت را در شمار معينى محصور مىسازد:
نخست اينكه پيامبر فقط اين چند تن را نزد خود خوانده عبا بر سرشان كشيده و برايشان دعا كرد.
دوم اينكه در روايت ام سلمه آمده او كه دوست داشت به اين جمع بپيوندد از پيامبر پرسيد: آيا من هم از اهل بيتم؟ پيامبر در پاسخ با عبارت «تو به سوى خيرى» مانع از پيوستن او به جمع اهل بيت شد. 4
سوم اينكه بر اساس رواياتى چند پيامبر صلى الله عليه و آله ماه ها پس از نزول آيهى تطهير به هنگام نماز بر درب سراى على و فاطمه حاضر شده و آنان را براى نماز ندا مىداد و آيهى تطهير را تلاوت مى كرد. 5 و با اين تكرار مىكوشيد همگان را متوجه مقصود خود ساخته و هر گونه ترديد و شبهه را در شناخت مصاديق اهل بيت از بين ببرد.
چهارم اينكه در صحيح مسلم به نقل از سعد بن ابى وقاص روايت شده كه چون پيامبر صلى الله عليه و آله آهنگ مباهله با مسيحيان نجران را نمود على و فاطمه و حسن و حسين را با خود آورده و فرمود: بار الها! اينان اهل بيت من مىباشند. 6