197مرحوم آية اللّٰه شيخ محمد جواد بلاغى در تفسير ارزندۀ خود (آلاء الرحمان) وقتى به تفسير و موشكافى حقيقت عبادت مىرسد، آن را چنين تعريف مىكند:
«العبادة ما يرونه مستشعرا بالخضوع لمن يتخذه الخاضع الها ليوفيه بذلك ما يراه له من حق الإمتياز بالإلهية » 1
«عبادت همان عملى است كه حاكى از خضوع انسان در برابر كسى است كه او را الٰه اتخاذ كرده است تا حق برترى او را از جهت داشتن مقام الوهيت ادا نمايد.»
مرحوم بلاغى دريافت وجدانى خود را از عبادت در قالب لفظ ريخته و بيان كرده است و آيات ياد شده كاملاً مؤيد و روشنگر صحّت و استوارى اين تعريف مىباشد.
استاد بزرگوار حضرت آية اللّٰه العظمىٰ خمينى (ره) در كتاب ارزندهاش (كشف الأسرار) همين نظر را برگزيده و مىفرمايد:
عبادت در عربى و پرستش در فارسى، عبارت از آن است كه: «كسى را به عنوان اين كه خدا است، ستايش كنند، خواه به عنوان خداى بزرگ يا به عنوان خداى كوچك.» 2
روشنترين گواه بر اين نظر ملاحظۀ مجموع آيات مبارزه با شرك است و تمام فرقههاى شرك، موجوداتى را كه در برابر آنها خضوع و آنها را ستايش مىكردند، همه را «اِلٰه» (خدا؛ اعم از بزرگ يا كوچك، حقيقى يا مجازى)