174جملههايى كه در اين آيه وارد شده است، عبارتند از: 1 - آمنوا به 2 - عَزَّروه 3 - نصروه 4 - واتَّبعوا النّور....
آيا كسى احتمال مىدهد كه جملههاى: آمنوا به، نصروه، واتَّبعوا النور، مخصوص زمان پيامبر باشد؟ بطور مسلم نه، اگر چنين احتمالى دربارۀ اين سه جمله داده نمىشود، قطعاً جملۀ «عزَّروه» كه به معناى تعظيم و تكريم است 1مختص زمان پيامبر نيست و اين رهبر عاليقدر، پيوسته بايد مورد احترام و تعظيم گردد.
آيا ترتيب دادن مجالس يادبود در روزهاى بعثت و ولادت، القاى خطابه و سخنرانى و قرائت اشعار سازنده، مصداق روشن «وعزّروه» نيست؟
شگفتا! كه گروه وهابى در برابر رؤسا و زمامداران خود، آنچنان تعظيم و كرنش مىكنند و از يك بشر عادى چنان تجليل بجا مىآورند كه انجام يك صدم آن را دربارۀ پيامبر و منبر و محراب او، بدعت مىخوانند و سرانجام اسلام را، در نظر ملل جهان، يك آيين خشك و عارى ازاحساس و عاطفه معرفى مىنمايند و شريعتى را كه سهل و آسان، مطابق فطرت و عواطف انسانى و در جذب و پذيرش افراد، بلند نظر است، آيين خشك كه عواطف انسانى را در تعظيم و تكريم بزرگان ناديده گرفته و توانايى جذب و پذيرش اقوام و ملل جهان را ندارد، مىشناسانند.
دليل دوم:
وهابيان كه با تأسيس هر نوع مجلس سوگوارى براى شهيدان راه خدا