162«چرا چهره از وى بر مىتابى؟ او وسيلۀ تو و وسيلۀ پدر تو آدم (ع) در روز رستاخيز است، رو به سويش كن و او را شفيع خود قرار ده، خدا شفاعت او را مىپذيرد. خداوند مىفرمايد: اگر آنان به نفس خويشتن ستم كنند....»
4 - «ابن حجر هيثمى» در كتاب «الصواعق المحرقه»، كه مرحوم قاضى نوراللّٰه آن را با نام «الصوارم المهرقه» نقد كرده، از شافعى دو شعر زير را نقل كرده است:
«آلُ النَّبِىِّ ذَريعَتي
«خاندان پيامبر وسيلۀ من به سوى خدا هستند.»
«به وسيلۀ آنان اميدمندم كه نامۀ عملم به دست را ستم داده شود.»
با در نظر گرفتن اين شواهد و كلمات، مىتوان ادعا نمود كه پيامبران و شخصيتهاى برجسته، يكى از وسائلى هستند كه قرآن به آن امر كرده است:
«يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ » 2 بديهى است كه «وسيله» منحصر به انجام واجبات و محرّمات نيست، بلكه مستحبات، كه از جملۀ آنها توسل به انبيا است نيز وسيله مىباشد. آيا مىتوان اين همه علما و دانشمندان را در فهم معناى «وسيله» تخطئه نمود؟ در حالى كه آنان، مصادر حكم و حفاظ حديثند. كسانى كه به اين تصريحها و گواهها توجه ندارند و به فكر توجيه و تأويل آنها مىباشند، پيش داورانى هستند كه به خاطر داورى پيشين،