159تا اينجا برخى از احاديث و روايات توسل را كه در كتابهاى حديث و تاريخ اهل سنت وارد شده، آورديم. بايد بگوييم كه در احاديث پيشوايان شيعه، توسل به ذوات مقدس، حقيقتى است مسلم و روشن كه در بسيارى از ادعيۀ آن بزرگواران نيز وارد شده است.
حال مىپرسيم آيا ما بايد دستورات اسلام را از «ابن تيميه» و «محمد بن عبدالوهاب» فرا گيريم، يا از خاندان رسالت و عترت پيامبر گرامى كه به حكم حديث ثقلين، ثقل اصغر و عدل قرآنند؟
اكنون از ميان ادعيۀ بسيارى كه در «صحيفه علويه» 1 و يا در دعاى عرفۀ حضرت حسين بن على و يا در «صحيفۀ سجاديه» - عليهمالسلام - وارد شده، تنها به نقل يك بخش از آن اكتفا مىكنيم:
حديث هفتم:
سالار شهيدان در «دعاى عرفه» مىگويد:
«أللهم إنا نتوجه إليك في هذه العشية التي فرضتها و عظمتها بمحمد نبيك و رسولك و خيرتك من خلقك » 2
«خدايا! در چنين هنگامى كه تو آن را بر من واجب و بزرگ داشتهاى، به تو توجه كرده و تو را به محمد، پيامبر و فرستاده و مهمترين آفريدهات،