151
«لما أذنب آدم الذي أذنبه رفع رأسه إلى السماء فقال أسئلكبحق محمد الا غفرت لي فاوحى الله اليه : و من محمد؟ فقال تبارك اسمك ، لما خلقت رفعت رأسي إلى عرشك فاذا فيه مكتوب لا اله الا الله و محمد رسول الله فقلت إنه ليس أحد أعظم عندك قدرا ممن جعلت اسمه مع اسمك فأوحى اليه انه آخر النبيين من ذريتك و لو لا هو لما خلقتك » 1
«وقتى آدم مرتكب گناهى شد، سر به آسمان بلند كرد و گفت (خدايا!) تو را به حق محمد، درخواست مىكنم كه مرا ببخشى، خدا به او وحى نمود كه محمد كيست؟ آدم پاسخ داد: وقتى مرا آفريدى، سر به عرش بلند نمودم، در اين هنگام ديدم در آن نوشته است «معبودى جز خدا نيست و محمد پيامبر خدا است» با خود گفتم كه محمد بزرگترين و والاترين مخلوق تو است كه نام او را كنار نام خود آوردهاى، در اين هنگام به او وحى شد كه او آخرين پيامبر از ذريۀ تو است و اگر او نبود، تو را خلق نمىكردم.»
نكتهها:
1 - در «قرآن مجيد» بر خلاف آنچه كه ميان ما رواج دارد، لفظ «كلمات» بر «ذوات و شخصيت»ها اطلاق گرديده است؛ مانند:
الف: «ان الله يبشرك بيحيى مصدقا بكلمة من الله » 2