121و پس از درگذشت پيامبر، گروهى از عرب‌ها، با اذهان صاف و غير آلوده به مناقشات كلامى، به زيارت قبر پيامبر مى‌آمدند و اين آيه را مى‌خواندند و از پيامبر مى‌خواستند كه دربارۀ آنان استغفار نمايد.

تقى الدين سبكى در كتاب «شفاء السقام» و سمهودى در كتاب «وفاء الوفا» نمونه‌هايى را آورده‌اند:

سفيان بن عنبر كه از مشايخ شافعى است از «عتبى» نقل مى‌كند كه در كنار قبر پيامبر بودم عربى آمد و گفت:

«السلام عليك يا رسول الله سمعت الله يقول : «ولو أنهم إذ ظلموا أنفسهم جاؤك فاستغفروا الله و استغفر لهم الرسول لوجدوا الله توابا رحيما »وقد جئتك مستغفرا من ذنبي مستشفعا بك إلى ربي»

سپس گريه كرد و شعرى سرود و استغفار كرد و حرم پيامبر را ترك گفت:

يٰا خَيْرَ مَن دُفِنتْ بالقٰاع اعظُمُه

سه روز از دفن پيامبر گذشته بود، عربى آمد و خود را روى قبر پيامبر افكند و خاك قبر را بر سر ريخت و گفت: «پيامبر خدا! تو گفتى و ما نيز شنيديم، از خدا گرفتى آنچه ما از تو گرفتيم، از جملۀ آنچه كه از جانب خدا نازل شده است آيۀ «وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا....» است، من بر نفس خويش ستم كردم و آمدم دربارۀ من طلب آمرزش كنى.»