385اين كوه،يا از بين آن و كوه مخرئ،را ناخوش داشت.
مسيجيد:
در هشتاد كيلومترى مدينه در راه بدر واقع است و قبلا به نام«منصرف» خوانده مى‌شده است.
مشارف:
در خبر غزوۀ تبوك از اين مكان نام برده شده و محلّ گرد آمدن سپاه روم بوده است.ظاهرا در نزديك مؤته قرار داشت و مؤته يكى از روستاهاى شهر كرك است واقع در جنوب بلقاء.كرك در حدود 115 كيلومترى جنوب غربى عمّان قرار دارد و راهى از آن مى‌گذرد كه عقبه را به عمّان وصل مى‌كند.اين راه از معان نمى‌گذرد.
[مشاعر:
جمع مشعر است كه به محل عبادت گفته مى‌شود و به همين مناسبت به منا،مزدلفه و عرفات،مشاعر گفته مى‌شود. 1]
مشترب:
راويان از اين مكان،در راه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به غزوۀ ذو العشيره ياد كرده‌اند.
از سياق خبر درمى‌يابيم كه مشترب در اطراف مدينه بوده است.
مشربه:
بالاخانه‌اى بوده كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله وقتى از همسران خود كناره گرفت،در آن عزلت اختيار كرد.
ظاهرا اين بالاخانه در محل خانه‌هاى همسران پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بوده اما به اين خانه‌ها راه نداشته است.
مشربۀ امّ ابراهيم:«مشربه»(به كسر ميم)، به معناى ظرف آب‌خورى است و با فتح ميم به معناى غرفه يا بالاخانه مى‌باشد و جمع آن«مشارب»است،به معناى بالاخانه‌ها.
بعضى گفته‌اند:مشربه به معناى بستان است.ظاهرا مشربۀ امّ ابراهيم بالاخانه‌اى بوده در يك بستان كه يكى از صدقات پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در منطقۀ عوالى مدينه بوده است.امّ ابراهيم:همان ماريۀ قبطيه است كه ابراهيم،فرزند پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله را در آن بالاخانه به دنيا آورد.
گفته‌اند:چون عايشه نسبت به ماريه حسادت مى‌كرد،پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله او را در يكى از صدقات خود در عوالى ساكن كرد و ابراهيم در آنجا متولّد شد.