353از نظر مربّع بودن شبيه كعبه نباشد.اين حجره بارها با حفظ شكل نخستين آن، مورد تعمير و مرمّت قرار گرفت.در سال 548 قمرى،جمال الدين اصفهانى وزير سلاطين زنگى،اطراف حجره را با ارتفاع يك قامت،بوسيلۀ مرمر نماسازى و مرمّت كرد و تمامى ضلعهاى اطراف مقصوره را با ضريحى چوبى و مشبّك حفاظ و مزيّن نمود و اين نخستين ضريحى بود كه بنا نهاده شد.
در سالهاى 667-680 قمرى ركن الدين بيبرس-از مماليك مصر- اطراف جدار مرقد و حجره را با ضريحى چوبى(دارابزين)كه داراى سه در جنوبى،شرقى و غربى بود محصور نمود.اين ضريح چوبى داراى سه متر ارتفاع بود كه به سقف مسجد نمىرسيد و پس از وى ركن الدين،ملك زين الدين در سال 694 قمرى ضريح چوبى را تا سقف مسجد مرتفع ساخت.
در سال 678 ملك منصور قلاوون از مماليك مصر و يا به روايتى احمد بن برهان عبد القوى والى شهر قوص،بالاى حجره گنبدى بنا نهاد.
در سالهاى 879-888 قمرى، ملك اشرف قايتباى،پس از تجديد بناى حجرۀ شريفه،گنبدى رفيع بر آن و گنبدى ديگر بر فراز حجرۀ حضرت فاطمه عليها السّلام بنا نهاد.
در سال 1233 قمرى،سلطان محمود ثانى بن سلطان عبد الحميد (1223-1255)گنبد حجرۀ مباركه را بنايى ديگر نمود و آن را به رنگ سبز روغنى منقّش كرد.
بناى فعلى مرقد مطهر كه به نامهاى مقصوره و حجرۀ شريفه نيز ياد مىشود، در زاويۀ جنوب شرقى مسجد النبى قرار گرفته است و داراى ضريحى است كه در اصطلاح به«شبّاك»معروف است.]
مرو:
در لغت به معناى سنگ چخماق يا آتشزنه است.شهرى است در خراسان كه منسوب به آن را مروزى و مروى مىخوانند كه اولى بر غير قياس و دومى قياسى است.
اما«مروروذى»و«مروذى»نسبت به« مروالرّوذ»مىباشند.علت آنكه در اين فرهنگنامه از اين مكان نام بردم آن است كه ياقوت روايت كرده كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله به بريدة بن حصيب اسلمى