232
صهوه:
در لغت به معناى قسمت بالاى هر چيز است.ياقوت مىنويسد:صهوه در نواحى مدينه است و آن صدقۀ عبد اللّه بن عباس در كوه جهينه مىباشد.
صهيون:
(به كسر اول و سكون هاء)،كلمهاى عبرى است به معناى قلعه و دژ.نام يكى از تپههايى است كه شهر قدس بر فراز آنها بنا گرديده و گاه اين نام به تمام قدس اطلاق مىشود.در روايت ابن منده از نسخۀ تيول پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به تميم الدارى اين نام آمده است.
صياصى:
چهارده دژ(اطم)بوده در قبا كه از بس نزديك هم بودند،اهالى آنها با يكديگر آتش رد و بدل مىكردند.
صيلع:
(به فتح اول و سكون دوم و فتح لام)، جايى است در يمن كه حيوانات وحشى و آهو در آنجا به وفور يافت مىشود.
در سخنى كه مالك بن نمط در حضور پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله گفت،آمده است:
«تا لعلع برپاست و تا در صيلع آهو مىدود،عهد و پيمان آنان برجاست و نقض نمىشود».