379اساف و نامله مردى و زنى بودند و در كعبه با هم زنا كردند خداى تعالى ايشان را دو سنگ گردانيد پس مردم اساف را بر بالاى صفا نهادند و نامله را بر بالاى مروه تا همه كس از ايشان عبرت گيرند.
و بعد از آن كه مدتى بر آن گذشت اهل جاهليت ايشان را بت ساختند و پرستيدند و در سعى ميان صفا و مروه ايشان را زيارت مىكردند پس چون زمان اسلام شد و بتها شكسته شدند مسلمانان مكروه داشتند سعى را ميان صفا و مروه از جهت شآمت آن دو بت و كراهت عمل جاهليت.
پس اين آيت نازل شد جهت رفع كراهت اهل اسلام سعى را ميان صفا و مروه و ازين جهت بعد از حكم آن كه صفا و مروه از جملۀ علامتهاى عبادت خداى تعالى است نفى كرد گناه را در طواف ايشان.
و صفا در اصل لغت سنگ بزرگ هموار را گويند.
و مروه سنگ آتش دار را گويند و مروه واحد اوست بعد از آن صفا و مروه را علم دو كوه مشهور در مكه گردانيدند.
و شعاير جمع شعيره است و آن بمعنى علامتست.
و مراد از حج بيت طواف كعبه است به نيت حج اسلام و از اعتمار طواف عمره چنانكه در روايات مبين شده است.
و جناح بمعنى گناه است از جنوح بمعنى ميل كردن و يطوف در اصل يتطوف بوده چنانكه يطهر در اصل يتطهر بوده و سابقا معلوم شد.
و در قول او (تطوع) دو قرائتست يكى صيغۀ ماضى باب تفعل و ديگر صيغۀ