[1]) از آيۀ شريفه احكامى مستفاد مى‌گردد: 1-ارسال هدى در صورت احصار. 2-عدم جواز حلق تا اين كه هدى به محل ذبح برسد. 3-جواز حلق به كسى كه مريض باشد يا اين كه به واسطۀ محفوظ داشتن موى سر اذيتى به او برسد. 4-وجوب فديه بر كسى كه حلق نموده بعد از مرض يا اذيت. 5-فدية عبارت از روزه و يا صدقه و يا قربانى است. 6-وجوب حج تمتع در صورت امن از مرض و دشمن باين معنى كه احرام عمره را انشاء كند و بيايد به مكه تا عمل عمره را انجام دهد تمتع كند از محظورات احرام حتى از نساء سپس احرام حج كند و برود به عرفات و به مشعر و بمنى و اعمال حج را خاتمه دهد به طورى كه در فقه بيان شده است. 7-وجوب هدى و ذبح از آن چه ميسر است. 8-وجوب روزه سه روز در منى در حال حج و هفت روز پس از مراجعت به وطن به كسانى كه قادر به ذبح و قربانى نبوده از كسانى كه اهل مكه و مسجد حرام نباشند. 9-اين كه حج تمتع واجب است بر كسانى كه اهل حج از اهل مسجد حرام نباشند و تحديد حاضرين مسجد حرام چنانچه مصنف ره بيان كرده از سنت مستفاد مى‌گردد. 10-اين كه حجاجى كه از اهل مكه و حاضرين در مسجد الحرام هستند وظيفۀ ايشان حج قران و يا حج افراد است نه حج تمتع به طورى كه بيان گرديد.