363
اَلتَّقْوىٰ وَ اِتَّقُونِ يٰا أُولِي اَلْأَلْبٰابِ (197) يعنى وقت حج كردن چند ماه معلوم است و آن شوال و ذو القعده و ذو الحجه است پس هر كس كه نيت كند و واجب گرداند بر خود به نيت و احرام در اين ماهها حج را پس بايد كه جماع نكند و دروغ نگويد و لا و اللّٰه و بلى و اللّٰه نگويد در اثناى حج و آن چه مىكنيد شما اى مؤمنان از كار خير مىداند آن را خداى تعالى و زاد سفر آخرت برداريد از كارهاى خير پس به درستى كه بهترين زادهاى سفر آخرت پرهيزكاريست و پرهيز كنيد از عذاب من اى صاحبان عقلها.
بدان كه مراد از اشهر حج ماههاييست كه افعال حج در آنها واقع تواند شد اگر چه در بعضى ساعات آن ماهها باشد و آن مجموع سه ماه مذكور است چنانكه متبادر است و مختار محققان اصحابست [1].
و بعضى گفتهاند كه مراد از اشهر حج شوال و ذو القعده و نه روز اول ذو الحجه است.
و بعضى گفتهاند كه شوال و ذو القعده و ده روز اول ذى الحجه است.
و اين دو قول مبنى است بر ارادۀ خلاف متبادر از صيغۀ جمع بى ضرورت مگر آن كه نزاع لفظى باشد چنانكه بعضى تحقيق نمودهاند.