312
فيه النية و الكون بعرفات الى غروب الشمس من يوم عرفة و لو لم يتمكن من الوقوف نهاراً وقف ليلاً و لو قبل الفجر و لو لم يتمكن او نسي حتى طلع الفجر وقف بالمشعر و اجزئه و لو افاض منها قبل الغروب وجب عليه بدنة و لو عجز صام ثمانية عشر يوماً ان كان عالما و لو كان جاهلاً او ناسيا فلا شيء عليه و نمرة و ثوبه و ذو المجاز و عرنة و الادراك حدود لا يجزى الوقوف بها
2-واجبات وقوف:
الف: نيّت: يعنى قصد كند وقوف در عرفات را بعنوان حج تمتع قربةً الى اللّٰه.
ب: واجب است از ظهر روز نهم ذي حجه تا غروب آفتاب در عرفات بماند و اگر به عللى روز نتواند در عرفات وقوف كند شب را در آنجا وقوف كند و لو قبل از اذان صبح كه در آنجا باشد كفايت مىكند و اگر شب هم نتوانست در عرفات بماند و يا فراموش كرد ولى وقوف در مشعر الحرام را كه درك كند كفايت مىكند.
3-اگر پيش از غروب آفتاب روز نهم با علم و عمد از عرفات كوچ كند و بيرون رود بايد يك شتر نحر كند و اگر شتر نيافت و يا نتوانست بايد هيجده روز روزه بگيرد.
و اگر جاهل به حكم يا موضوع بود و از عرفات كوچ كرد و يا فراموش كرده بود كه بايد تا غروب بماند لذا كوچ كرد چيزى به گردنش نمىآيد.
4-حدود عرفات: چند وادى در عرفات است كه آنها از حدود آن صحرا محسوب مىشوند و وقوف در خود آنها كفايت نمىكند و آنها عبارتند از:
الف: نَمِرَة [كوهى است كه علامات حرم بر او است و از حدود حرم است].
ب: ثَوِيَّه: [حدّى از حدود عرفات است و جزو آن نيست].
ج: ذوالمجاز: [موضعى است در عرفات كه از حدود عرفه است].
د: عُرَنَة: [موضعى است در عرفه كه از موقف محسوب نمىشود].
ه-: اَراٰكْ: [موضعى است در عرفه از ناحيه شام نزديك نَمِرَه. . .].