306
ج
-بلى اين مضمون در احاديث شريفه وارد شده، ولى در بعضى احاديث مقيد به عدم اتيان كبيره شده، و در بعض ديگر مقيد شده به عدم اتيان موجبه.
شيخ الطائفه قدس سره در تهذيب جلد پنجم، صفحه نوزده و بيست، طبع جديد- در باب ثواب الحجبه سند صحيح از معاوية بن عمّار از حضرت صادق عليه السلام حديثى روايت كرده، كه در ذيل آن مىفرمايد:
«أنّى لك أن تبلغ ما يبلغ الحاج، قال ابو عبداللّه عليه السلام: و لا تكتب عليه الذنوب اربعة اشهر، و تكتب له الحسنات الاّ أن يأتى بكبيرة» .
بنابراين گناهى كه در اين چهار ماه نوشته نمىشود صغيره است، و اين مطابق با مفاد آيه كريمه «إن تَجتَنِبوُا كَبائِرَ ماتُنهُونَ عَنُه نُكفِّر عَنكُم سَيّئاتكُم» مىباشد.
وثقة الاسلام كلينى رضوان الله عليه در جامع كافى جلد چهارم صفحه دويست و پنجاه و چهار، طبع جديدباب فضل الحج و العمره و ثوابهابه سند خود از سعد اسكاف از حضرت ابو جعفر عليه السلام روايتى در فضل حاج نقل كرده است، كه در ذيل آن امام عليه السلام مىفرمايد:
«فاذا قضى نسكه غفر اللّه له ذنوبه و كان ذو الحجة و المحرم و صفر و شهر ربيع الأوّل اربعة اشهر تكتب له الحسنات، و لا تكتب عليه السيئات الاّ أن يأتى بموجبة، فاذا مضى الأربعة اشهر خلط بالنّاس» .
هر چند علامه مجلسى عليه الرحمه در مرآت العقول دو احتمال در موجبه داده، يكى آن كه مراد كبيره است كه موجب آتش است، ديگر آن كه گناهى است كه موجب كفر شود. و فرموده: احتمال اوّل اظهر است.
ولى با توجه به روايت معاوية بن عمّار اطمينان حاصل مىشود كه مراد