70خواهندۀ تو محروم نمىشود و برخوردار تو، از تو نمىكاهد !
امروز ، نه كار شايستهاى به محضرت آوردهام و نه به اميد شفاعت كسى آمدهام ؛ ولى در حالى آمدهام كه بر ستم و بدى به خويشتن معترفم . نه حجّتى دارم و نه بهانهاى. اى كه اين گونهاى، از تو مىخواهم كه خواستهام را عطا كنى، لغزشم را ببخشايى و مرا رنجور و تهىدست و ناكام بر نگردانى، اى بزرگ، اى بزرگ، اى بزرگ ! براى خواستهاى بزرگ ، به تو اميد بستهام. از تو مىخواهم - اى بزرگ - كه گناه بزرگ مرا ببخشايى . جز تو معبودى نيست».
و با كفش وارد كعبه نمىشوى، و آب دهان و بينى در آن نمىافكنى. و پيامبر خدا جز روز فتح مكّه، وارد آن نشد. 1
150 . تهذيب الأحكام - به نقل از ذَريح - : در كعبه، در حالى كه امام صادق عليه السلام در سجده بود، شنيدم كه چنين مىگفت: « [ خداوندا !] خشم تو را جز بردبارىات بر نمىگرداند و جز رحمت تو پناه دهندهاى از عذابت نيست. نجوايى با تو نيست ، جز تضرّع به درگاهت. بر من گشايشى عطا كن - اى خداى من - با آن قدرتى كه مردگان را با آن زنده مىكنى و آبادىهاى مرده را حيات مىبخشى و مرا - اى خداى من - از اندوه، نميران تا دعايم را اجابت كنى و اجابت را به من بشناسانى.
خدايا ! تا فرصتِ پايانىام ، مرا عافيت ، روزى كن و مرا مايۀ شماتت دشمن قرار مده و او را بر من مسلّط نكن. اگر تو مرا فرو نهى، كيست كه مرا رفعت بخشد؟ و اگر مرا بلند كنى، كيست كه مرا پَست كند؟ و اگر هلاكم كنى، كيست كه در بارۀ بندهات چيزى با تو بگويد، يا از كارت بپرسد؟ همانا دانستهام - اى خداى من - كه نه در حكم تو ، ستم است و نه در انتقامت ، شتاب . كسى در انتقام ، شتاب مىكند كه بيمِ از دست رفتن داشته باشد و ناتوان است كه نيازمند ستمگرى است و تو - اى خداى من - از