287روزى‌ام كن . خدايا ! اين را آخرين زيارت خانه‌ات براى من ، قرار مده .

خدايا! من ، بندۀ تو و پسر بنده و كنيز تو هستم . مرا بر مركبِ خود نشاندى و در سرزمين خود ، سير دادى ، تا آن كه به حرم و خانۀ امن خود رساندى . در گمان نيك من ، اين بود كه گناهانم را مى‌آمرزى . اگر گناهانم را بخشوده‌اى ، پس از من بيشتر خشنود باش و به خودت نزديكم كن و دور مساز و اگر هنوز نيامرزيده‌اى ، هم‌اينك ببخشاى ، پيش از آن كه خانه‌ام از خانه‌ات دور شود . اينك ، زمان بازگشت من است .

اگر اذن بازگشت دهى ، بى آن كه به تو و خانه‌ات ، بى رغبت شده باشم ، يا چيزى را به جاى تو و خانه‌ات ، برگزيده باشم .

خدايا! مرا از پيش رو ، پشت سر ، سمت راست و چپم نگه‌دار ، تا آن كه مرا به خانواده‌ام برسانى و مرا از هزينۀ بندگانت و خانواده‌ام كفايت كن ؛ زيرا تو ، عهده‌دار آنى ، از بندگانت و از من" .

سپس به زمزم برو و از آن بنوش و بيرون آى و بگو : "باز مى‌گرديم، توبه‌كنان و عبادت‌كنان . باز مى‌گرديم ، در حالى كه خدايمان را ستايشگريم و به سوى پروردگارمان ، مشتاقيم و به سوى او باز مى‌گرديم ، إن شاء اللّٰه !"» .

همانا امام صادق عليه السلام چون با خانۀ خدا وداع كرد و خواست از مسجد الحرام بيرون آيد ، در آستانۀ در مسجد ، مدّت طولانى به سجده افتاد . سپس برخاست و بيرون شد . ¹

738 . الكافى - به نقل از ابراهيم بن ابى محمود - : امام كاظم عليه السلام را ديدم كه خانۀ خدا را وداع مى‌كرد . چون خواست از درِ مسجد بيرون رود ، به سجده افتاد . سپس برخاست ، رو به كعبه كرد و گفت : «خدايا! من بر مى‌گردم ، بر اين عقيده كه جز تو معبودى نيست» . ²